1ilaç

DIGOXIN Ampul

Novartis

 

Etken Maddeler:

Digoksin 0.50 mg/2 ml

 

Piyasa Şekilleri:

2 ml'lik 5 ampul içeren ambalajlarda.

 

Kullanım Şekli:

Dozaj her hastanın ihtiyacına göre dikkatle ayarlanmalıdır. i.v. enjeksiyonlar yavaş olarak 5-10 dakika içinde uygulanmalıdır. Yetişkinlerde hızlı dijitalizasyon (24-36 saat) acil durumda i.v. olarak 0.5-1 mg (2-4 ml) yavaş i.v. enjeksiyonun ardından 4-6 saatlik aralarla 0.25-0.5 mg'lık (1-2 ml) dozlar. Total ortalama doz 1-1.5 mg (4-6 ml). 10 yaşın altındaki çocuklarda hızlı dijitalizasyon (24-36 saat) acil durumda: i.v. olarak prematüreler ve 2 haftadan küçük süt çocukları 0.02-0.04 mg/kg; 2 hafta-2 yaş arası 0.03-0.05 mg/kg; 2 yaş üstündekiler 0.02-0.4 mg/kg. Dijitalizasyon dozunun 1/4'ü başlangıçta uygulanmalı, ardından 8-12 saatlik aralarla aynı miktarlar uygulanmalıdır.

 

 

Endikasyonları:

Etiyolojisi ve ciddiyet derecesi ne olursa olsun, kronik kalp yetmezliğinde (başlangıç dijitalizasyonu ve idame tedavisi) renal yetmezlik gösteren veya göstermeyen yaşlı kişilerin kalp yetmezlikleri, cerrahi vakalarda (preoperatuvar tedavi olarak), potansiyel ve gizli kalp yetmezliği, taşikardik disritmi (atriyum fibrilasyonu ve flateri, paroksismal taşikardi) ile beraber olan belirgin veya latent kalp yetmezliği hallerinde (öncelikle intravenöz uygulamaya başvurmalıdır), çocuklarda kalp dekompansasyonunda endikedir.

 

Kontrendikasyonları:

Tam veya ikinci derecede (özellikle 2:1) A-V bloku, aşırı sinüs bradikardisi, sinüs arresti, ventriküler fibrilasyon, parenteral kalsiyum uygulaması esnasında kontrendikedir.

 

Uyarılar:

Tedavi süresince aşırı doza bağlı muhtemel yan etkileri önlemek için hasta düzenli olarak kontrol edilmeli ve pozoloji daima şahsi ihtiyaca göre ayarlanmalıdır. Dijital kullanan hastalara parenteral yoldan kalsiyum verilmemelidir. Kronik kor-pulmonal, koroner yetmezlik, elektrolit dengesizliği, böbrek veya karaciğer yetmezliği hallerinde pozoloji azaltılmalıdır. Yaşlı hastalarda yukarıdaki bozukluklardan bir veya daha fazlası bulunabileceği ihtimali gözönüne alınarak daha düşük dozlar kullanılmalıdır. Bu hastalardaki böbrek yetmezliğine rağmen, serum kreatinin düzeyi, kas kütle azalması ve düşük kreatinin yapımına bağlı olarak normal olabilir. Renal yetmezlik durumunda farmakokinetik değişebileceği için dozaj ayarlamaları digoksin serum düzeyinin ışığı altında yapılmalıdır. Eğer bu mümkün değilse; kreatinin klirensi yüzdesindeki azalma ile pozolojideki azaltılma yüzdesi aynı olmalıdır. Eğer kreatinin klirensi belirlenememişse, erkeklerde saptanan serum kreatinin konsantrasyonuna (scr) (140-yaş)/scr formülü uygulanır. Kadınlarda sonuç 0.85 ile çarpılmalıdır. Şiddetli renal yetmezlik durumunda digoksin serum düzeyleri, en azından tedavinin başlangıcında, iki haftalık aralıklarla ölçülmelidir.

 

Yan Etkileri:

Özellikle doz fazlalığına bağlı erken belirtiler olmak üzere en sık görülen yan etkiler: Sindirim sistemi ve merkezi sinir sistemi bozuklukları (iştahsızlık, bulantı, kusma), seyrek olarak (özellikle yaşlı arteriyosklerotiklerde) konvüzyon, oryantasyon bozuklukları, afazi ve kromatopsi dahil olmak üzere görsel bozukluklar. Kardiyak yan etkileri: Kalp atış hızı, ileti ve ritm (bigemini) bozuklukları, E.K.G. de T dalgasının preterminal enversiyonu ile beraber ST segmenti çökmesi. Allerjik deri reaksiyonları (prüritus, ürtiker, maküllü ekzantem) ve jinekomasti ancak çok seyrek görülür.

 

İlaç Etkileşimleri:

Yüksek kalsiyum dozları, lityum ve sempatomimetikler dahil psikotrop ilaçlar, dijitalize edilmiş hastalarda, kalp aritmi riskini artırabileceklerinden dolayı ihtiyatla verilmelidir. Birlikte kullanımları halinde kardiyak glikozidin dozu azaltılmalıdır. Kinidin, kalsiyum antagonistleri (özellikle verapamil), amiodaron, spironolakton ve triamteren gibi bazı ilaçlar digoksinin serum konsantrasyonunu artırabilir. Eritromisin ve tetrasiklin gibi bazı antibiyotikler barsak florasını, dolayısıyla ilaç metabolizmasını etkilediklerinden serum konsantrasyonu üzerinde dolaylı artırıcı bir etki yaparlar. Tiyazid diüretikler, kortikosteroidler ve amfoterisin B elektrolit dengesini bozarak dijital toksisitesine neden olabilen önemli faktörlerdir. Antasidler, neomisin, kolestipol ve kolestiramin digoksinin intestinal absorpsiyonunu azaltırlar. Spironolaktonun birlikte kullanımı yalnız digoksin serum konsantrasyonunu etkilemekle kalmaz, analitik metodlarla da çakışabilir. Bu durumda digoksin tayin sonucu dikkatle belirlenmelidir.