1ilaç

PİYELOSEPTYL Kapsül

BİOFARMA  

 

Formüler > Enfeksiyonlar > Antibakteriyel İlaçlar > İdrar Yolu Enfeksiyonları > Nitrofurantoin

 

 

Etken Madde(ler):

Nitrofurantoin 50 mg

 

Piyasa Şekilleri:

30 kapsül
100 mg, 30 tablet

 

 

 

Kullanım Şekli:

Büyüklere günde 4 kez 6 saat arayla 1-2 tablet verilir. Komplike olmayan üriner sistem enfeksiyonlarında düşük dozaj önerilir. Çocuklara 5-7 mg/kg/gün hesabıyla dörde bölünerek 6 saat arayla verilir. Tedaviye en az 1 hafta veya idrar steril hale geldikten sonra en az 3 gün devam edilmelidir.

 

 

Endikasyonları:

Nitrofurantoin, akut ve kronik piyelit, piyelonefrit, sistit, üretrit, prostatit, bakteriüri tedavisinde endikedir. İdrar yolları enfeksiyonlarının en sık görülen amilleri E. coli, Enterococcus, Stapylococcus aureus ve bazı Proteus suşları özellikle nitrofurantoine duyarlıdır. Disk veya tüp dilüsyon tekniğiyle Klebsiella aerobacter ve Proteus türlerinin nitrofurantoine duyarlı olduğu gösterilirse bu enfeksiyonlarda da kullanılır. Bütün pseudomonas türleriyse nitrofurantoine dirençlidir.

 

Kontrendikasyonları:

Anüri, oligüri, böbrek yetmezliği (kreatinin klirensi 40 ml/dak'dan daha azsa), 1 aydan küçük bebeklerde, glukoz-6-fosfat dehidrogenaz eksikliği ve nitrofurantoine karşı aşırı duyarlılığı olanlarda kullanılmamalıdır.

 

Uyarılar:

Böbrek fonksiyon bozukluğu olanlarda ve karaciğer yetersizliği olanlarda dikkatle kullanılmalıdır. Nitrofurantoin tedavisi görenler alkol kullanmamalıdır. Nitrofrantoinle tedaviye akut, subakut ve kronik pulmoner duyarlılık reaksiyonları gözlenmiştir. Bu reaksiyonlar görülürse ilaç kesilmeli ve uygun önlemler alınmalıdır. Kronik pulmoner reaksiyonlar sinsi şekilde gelişebilir. Bu reaksiyonlar nadir olup, görülme ihtimali 6 aydan fazla sürekli nitrofurantoin tedavisi görenlerde daha yüksektir. Uzun süreli tedavilerde hastanın pulmoner durumu yakın takip altında tutulmalıdır. Yine uzun süreli nitrofurantoin alanlarda sinsi aktif kronik hepatit görüleceğinden periyodik olarak karaciğer fonksiyon testleri yapılmalıdır. Karıncalanma ve uyuşma belirtileri gösterek başlayan periferik nöropatiler bildirilmiştir. Renal yetersizlik , anemi, diyabet, elektrolit dengesizliği, B vitamini eksikliği ve zayıflık gibi durumlar nöropatiyi artırır. Nitrofurantoin anne sütüne geçtiğinden emziren annelerde kullanılacağı zaman emzirmeye son verilmelidir.

 

Yan Etkileri:

Akut, subakut ve kronik pulmoner duyarlılık reaksiyonları görülebilir. Akut akciğer reaksiyonlarında artış, titreme, öksürük, göğüs ağrısı, dispne, akciğer infiltrasyonu, plevra eksüdasyonu ve eozinofili görülür. Bunlar genellikle tedavinin ilk haftasında ortaya çıkar ve ilacın kesilmesiyle kaybolur. Subakut akciğer reaksiyonlarında ateş ve eozinofiliye daha seyrek rastlanır. İyileşme daha yavaş olur. Kronik akciğer reaksiyonlarının görülme ihtimali 6 aydan fazla süreli nitrofurantoin tedavisi görenlerde daha yüksektir. Gitgide artan fenalık hissi, efora bağlı dispne, öksürük ve akciğer fonksiyonlarının bozulması genel belirtilerdir. Bu tipte akciğer reaksiyonlarının ağırlığı ve iyileşme derecesi ilk semptomların belirmesinden sonra nitrofurantoine devam edilip edilmediğine bağlıdır. Nitrofurantoin tedavisi sırasında iştahsızlık, bulantı, kusma ve ishal görülebilir. Doz azaltılarak bu reaksiyonlar önlenebilir. Çok nadir olarak hepatitis gözlenmiştir. Eritem, kaşıntı, ürtiker, dermatit gibi alerjik reaksiyonlar görülebilir. Eritrositlerde glukoz-6-fosfat dehidrogenaz eksikliği, karaciğer harabiyeti olanlarda megaloblastik anemi, agranülositoz, eozinofili ve hemolitik anemi görülebilir. Nadir olarak nöropati, baş dönmesi, baş ağrısı, nistagmus, alopesi, kas ağrıları, hipotansiyon bildirilmiştir.

 

İlaç Etkileşimleri:

Nitrofurantoin, nalidik asit ve oksolinik asitle birlikte kullanılmamalıdır. Magnezyum trisilisat nitrofurantoinle birlikte verildiğinde emilim oranı azalır. Probenesid ve sülfinpirazon gibi ürikozürik ilaçlar nitrofurantoinin renal tubuler sekresyonunu inhibe edebilir, bu yüzden nitrofurantoinin serum düzeyleri yükselebilir.