İSOPTİN Ampul

 ABBOTT  

Etken Madde(ler):

Verapamil HCl 5 mg/2 ml

Piyasa Şekilleri:

2 ml'lik 5 ampul

 

Kullanım Şekli:

Enjeksiyon daima yavaş, intravenöz (yaklaşık 2 dakika -yaşlılarda 3-) ve hasta kontrol edilerek, olanaklar içinde EKG ve kan basıncı kontrolleriyle birlikte yapılmalıdır. Yetişkinler 5 mg yavaş i.v., taşikardik ritm bozukluklarında ve hipertoni krizlerinde gerektiğinde 5-10 dakika sonra 5 mg daha enjekte edilir. Terapötik etkiyi sürdürmek için enfüzyon: Saatte 5-10 mg serum fizyolojik, glukoz veya levuloz eriyiği içinde, günlük ortalama 100 mg total doza kadar. Yenidoğanlarda 0.75-1 mg (=0.3-0.4 ml), süt çocuklarında 0.75-2 mg (=0.3-0.8 ml). 1-5 yaş arası çocuklarda 2-3 mg (=0.8-1.2 ml), 6-14 yaşlarda 2.5-5 mg (=1-2 ml). İntravenöz enjeksiyon sadece etki ortaya çıkıncaya kadar yapılmalıdır.

Endikasyonları:

Oral formlar: Kronik koroner yetmezliği ve koroner spazmlar: Efor anjinası (kronik stabil anjina), variant anjina (vazospastik Prinzmetal anjinası) ve stabil olmayan anjina (infarktüs öncesi anjinası) gibi angina pectorisin tüm şekilleri. İnfarktüs sonrası tedavi (yakın gözetim altında). Supraventriküler taşikardinin geçirilmesi ve rekurrent supraventriküler taşikardi olgularında profilaksi. Atrium fibrilasyonu (Wolff-Parkinson-White sendromu dışında), hızlı iletimle birlikte atrium flatteri ve ekstrasistoli gibi aritmiler ve esansiyel hipertansiyon tedavisi içinde endikedir. Enjektabl formlar: Kriz tarzında kan basıncı yükselmeleri, akut koroner yetmezlik (koroner spazmlar), halotan narkozu ya da halotan narkozunda adrenalin uygulamasında ektopik ritm bozukluklarının (özellikle ventriküler ekstrasistoller) tedavi ve profilaksisi için kullanılır.

Kontrendikasyonları:

Kardiyojenik şokla birlikte seyreden hipotansiyonda, II. ve III. derece AV blokta, hasta sinüs sendromu ve dekompanse kalp yetmezliklerinde ve verapamile karşı aşırı duyarlılığı olanlarda kontrendikedir.

Uyarılar:

Kalp yetmezliklerinde verapamille tedaviye başlamadan önce, kalp glikozidleriyle bir kompansasyon sağlanmalıdır. Karaciğer yetmezliği olanlarda düşük dozlarla başlanmalıdır (normal dozun %30'u) ve doz ayarlaması kontrol altında yapılmalıdır. Akut koroner yetmezlikte i.v. uygulama kesin bir endikasyondan sonra (bir miyokard enfarktüsün elimine edilmesi gerekir) ve sıkı bir kontrol altında yalnızca hekim tarafından yapılmalıdır. Gebeliğin ilk üç ayında ve emzirme sırasında verapamil uygulaması özenle tartılmalıdır.

Yan Etkileri:

Verapamilin çeşitli kalp ve dolaşım etkileri bazen istenmeyen terapötik ölçülerin dışına taşabilir: I. ve II. dereceden AV blok; çok nadiren asistoliyle beraber veya tek başına total blok; sinüs bradikardisi; hipotoni; yetmezlik semptomlarının ağrılaşması. Perifer direncin düşmesi nedeniyle verapamilin i.v. uygulamasından sonra kan basıncında hafif alçalma olabilir. Yeterli bir kan basıncını idame ettirmek için, debisini yükseltemeyen kalplerde, kritik kan basıncı düşmeleri ortaya çıkabilir. En sık görülen yan etki kabızlıktır. Tedavinin başlangıcında sinirlilik ve yorgunluk hissi gelişebilir. Nadiren yüzde kızarıklık, baş ağrısı, baş dönmesi, ayak bileğinde ödem görülebilir. Allerjik deri reaksiyonlarıyla serum trasaminaz ve alkali fosfataz düzeylerinde artışlara seyrek olarak rastlanabilir.

İlaç Etkileşimleri:

Dantrolenle birlikte kullanılmamalıdır. Beta-blokerlerle birlikte hipotansiyon, bradikardi kalp bloğu, asistoloji ve konjestif kalp yetmezliği oluşabilir. Ancak miyokard fonksiyonu bozuk olmayan efor anjinası olgularında verapamil tek başına yeterli değilse, hastanın yakın kontrolu koşuluyla betablokerlerle kombine edilebilir. Ancak, verapamil tedavisi altındaki hastalara betablokerler kesinlikle i.v. yoldan verilmemelidir. Verapamil, diğer antihipertansiflerin etkisini artırabilir. Bu nedenle doz ayarlaması yapılmalıdır. Alfablokerlerle birlikte kullanıldığı zaman ciddi hipotansiyon gelişebilir. Diğer antiaritmiklerle birlikte, dikkatle ve gözetim altında kullanılmalıdır. Digoksin verilen hastaların tedavisine verapamil eklenmesi, serum digoksin düzeyinin yükselmesine, bradikardi ve AV blok riskinin artmasına yol açabilir. Bu nedenle, digoksin aşırı doz semptomları dikkatle izlenmeli, gereğinde serum düzeyi ölçülmeli ve digoksin dozu bu bulgulara göre ayarlanmalıdır.